Residenz saray şapeli anlatımı

I. Maximilian için inşa edildi

Residenz, 1508'den 1918'e kadar Bavyera düklerinin, elektörlerinin ve krallarının hükümet merkezi ve ikametgahı olarak hizmet vermiştir. Ortaçağ kentinin kuzeydoğu kenarında 1385'te başlanan ve Neuveste olarak bilinen bir kaleden büyümüştür. 1598'den itibaren hüküm süren ve 1623'te elektör olan Maximilian I, sarayı yeniden genişletmiş ve 1601 ile 1603 arasında iki katlı yeni bir saray şapeli yaptırmıştır. Bu şapel, Neuveste'teki daha eski ibadet odalarının yerini almıştır. Dolayısıyla şapel, 14. yüzyıldan kalma bölümleri bulunan sarayın standartlarına göre genç bir mekandır.

Sonraki: Münih Residenz'inin müzik odaları

İki kat, iki farklı kitle

Şapel hiyerarşiye göre düzenlenmişti. Saray mensupları zemin katta toplanırken, hükümdar ailesi günlük ayini dairelerinden kolayca ulaşabildikleri galerilerden takip ederdi. Bugün saray, müze ziyaretçilerini yalnızca hükümdar ailesinin kullandığı galeri katına kabul ediyor. 1630'da bir koro eklenmiş. Galeriden bakıldığında mekân, kemerli pencerelerle aydınlatılan yüksek bir kutu gibi görünüyor; en uçta altar, altında da sıralar. Bir konser sizi aynı mekâna sokar, ancak rezervasyon sayfası koltukların hangi katta olduğunu belirtmiyor.

Kusursuz Gebelik'e adanmıştır

Şapel, Kusursuz Gebelik Meryem Ana'ya adanmıştır. Sarayın kendi kayıtlarına göre bu seçim muhtemelen Maximilian'a aittir, çünkü o Meryem Ana'yı zaten Wittelsbach hanedanının ve Bavyera'nın koruyucu azizesi olarak benimsemişti. Aynı bağlılık Residenz'in dış cephesinde de görülür: Residenzstraße'ye bakan batı cephesinde, portallar arasındaki bir nişte Bavyera'nın koruyucu azizesi Meryem Ana'nın heykeli yer alır ve portalları aslanlar korur. Dolayısıyla şapelin adanışı, tüm saray cephesinin ortaya koyduğu daha büyük bir ifadenin parçasıdır.

Altarlar

Yüksek altarın büyük merkezî tablosu, saray ressamı Hans Werl'e aittir ve yaklaşık 1600 yılında yapılmıştır. Tablo, Kutsal Üçlü'nün altında görkem içinde tahtına oturmuş Meryem Ana'yı gösterir. 18. yüzyılın ortasında, Güney Alman Rokokosu'nun iki ustası Johann Baptist ve Franz Zimmermann, koronun yanındaki iki yan altarı yapmıştır. Böylece mekân iki dönemin eserini barındırır: yüksek altarın geç Rönesans ve erken Barok üslubu ile yan altarların Rokokosu. Yüksek altarın yaldızlı çerçevesi, mekândaki en parlak nesnedir ve şapel fotoğraflarının odaklandığı öğedir.

Stuko

Alçı süslemeler duvarları ve tonozu kaplar ve çoğu ziyaretçinin ilk fark ettiği şeydir. Residenz hakkındaki Almanca Wikipedia maddesine göre şapel 1603'te kutsanmış, zengin stuko süslemesi tonozda 1614'te tamamlanmış ve koronun stuko işi 1630'dan sonra eski esere uyarlanmıştır. Kabartma paneller arma, melek ve yaprak motifleri taşır; kaburgalar tonozu bölümlere ayırır. Beyaz renk etkinin bir parçasıdır, çünkü yaldızlı altarı aksi hâlde soluk olan mekândaki tek sıcak notaya dönüştürür.

Yeniden inşa edilen bir saray

İkinci Dünya Savaşı Residenz için yıkıcı oldu. Mart ve Nisan 1944'te üst katın büyük bölümü ve tonozlu zemin kat odalarının çoğu tahrip oldu, ancak taşınabilir eşyaların büyük kısmı önceden çıkarılmıştı. Saray yönetimi Mayıs 1945'te bir inşaat bürosu kurdu ve yeniden inşa birkaç on yıl sürdü. Residenz Müzesi 1920'de açılmıştı ve diğer bölümler 1958'den 1985'e kadar aşamalı olarak yeniden açıldı. Sarayın kamuya açık kayıtları şapelin savaşta tam olarak ne durumda olduğunu belirtmiyor; bu rehber de belirtmiyor ve yalnızca mekânı bugünkü hâliyle anlatıyor.